Het verhaal van

Cornalien Stolker

die

haar verzekeringskantoor opgaf voor een carrière als kleurentherapeut

’Twee jaar geleden, in januari 2003, had ik het helemaal gehad. In dat jaar kwam er wéér een belastingherziening, het zou mijn vierde worden. Opeens was ik het zat. Ik wilde niet meer. Echt niet. Ik had helemaal geen zin meer om die herziening door te nemen. Mijn loyaliteit naar mijn klanten hield mij ook niet langer tegen. Ik dacht: 'Ze komen er wel weer overheen als ik stop. Ik heb hun hypotheken, pensioenen en andere financiële constructies heel goed geregeld, dus ik hoef mijn leven niet naar hen te richten. Het is aan mij om te doen wat ik doe. Het is aan mij om te kiezen.'

Dat ik dat durfde, had veel met het overlijden van mijn vader te maken. En met de dood van mijn nichtje, een jaar eerder. Ze was nog maar vier maanden oud. Dat was zo heftig. Zoiets groots. Daar waren we met de hele familie heel erg mee bezig. Nadat mijn nichtje overleed, was mijn vader niet in goeden doen. Dat weten we aan haar overlijden, maar hij bleek longkanker te hebben. Hij had, toen dat werd ontdekt, nog maar zes weken tot een paar maanden te leven. Toen hij overleed, dacht ik: dat is het dus, een mensenleven. Met alle gelukkige en ongelukkige dagen, alle mooie dingen, maar ook al het onvermogen en alle pijn. Ik werd me er sterk van bewust dat het op een dag gewoon over is. Wat je ook doet, het leven wordt niet bijzonderder. Dit is het gewoon.

Ik was toen al een tijdje bezig met Aura-Soma: kleurentherapie. Naast mijn werk als verzekeringsadviseur deed ik al sinds 1990 cursussen en trainingen op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Het is ooit begonnen doordat een vriendin enthousiast was over Landmark Education, een Amerikaanse club die cursussen 'persoonlijke groei' organiseert. Ik ben dat ook gaan doen en er ging een wereld voor mij open. Via diezelfde vriendin kwam ik ook bij een astroloog terecht. Dat was écht een eye-opener. Die astroloog zei dat ik heel huiverig voor emoties was, en me vooral bezighield met het verstand. Ze wees mij erop dat emoties ook leuk kunnen zijn. Plezier kunnen geven. Geluk. Ik keek haar aan en dacht: waar heeft ze het over? Tegelijkertijd voelde ik wel dat ik het daar over wilde hebben.

Ik ben altijd onzeker geweest. Maar ik was een slimme meid, dus ik vertrouwde op mijn verstand. Na het atheneum ben ik economie gaan studeren met het idee de wereld te verbeteren. Je had in die tijd Joop den Uyl en zijn politiek ging in mijn optiek heel erg over economie. Maar na een jaar bleek dat ik bij economie helemaal niet aan mijn trekken kwam. Daarom ben ik Nederlands gaan doen. Tijdens mijn studie redigeerde ik allerlei scripties van vriendinnen. Een vader zei: 'Wat jij met die scriptie doet, zo iemand heb ik nodig in mijn bedrijf.' Hij had een verzekeringskantoor aan de andere kant van Nederland. Die man was visionair. Heel bevlogen. Hij hield zich bezig met financiële planning toen nog niemand daarvan had gehoord. En hij zocht iemand die op papier kon zetten wat hij had bedacht.

Zo ben ik in het verzekeringsvak beland. Niet alleen schreef ik teksten, maar binnen de kortste keren regelde ik ook lijfrentes en bedacht ik financiële constructies. Ik vond dat hartstikke leuk. Werd coördinator en later lid van het managementteam. Ik genoot van wat we deden, maar soms zeurde het een beetje. Ik zag wel dat mijn baas visie had, maar uiteindelijk was de bottomline toch dat we mooie fiscale constructies maakten voor mensen die al heel veel geld verdienden. Plat gezegd maakten we rijke mensen rijker. Ik dacht: wil ik dat?

Op een gegeven moment heb ik gezegd dat ik weg wilde. Dat ik iets anders wilde gaan doen. Maar de arbeidsmarkt was nog steeds slecht. Ik kwam in een vacuüm terecht. Dat was geen prettige tijd. Uiteindelijk heb ik besloten bij het bedrijf te blijven omdat er simpelweg geen alternatief was. Gelukkig wilden zij mij niet kwijt, dus werden er nieuwe taken voor mij bedacht. Heel bijzonder. Ik ben toen onder meer de verhuizing gaan meeorganiseren. En ook steeds moeilijker dingen gaan doen. Er is namelijk een groot verschil tussen een rechttoe rechtaan verzekering en een financieel advies. Het eerste is niet ingewikkeld, maar als mensen een BV hebben en daarnaast een loondienstverband en naar het buitenland gaan, is dat ingewikkeld. Wij maakten moeilijke berekeningen; het was bijna verzekeringswiskunde.

In die tijd ontmoette ik tijdens een Landmark-bijeenkomst mijn man. Hij woonde in Amsterdam, ik woonde en werkte in Epe. Hij wilde wel mijn kant opkomen, maar ik wilde terug naar huis. Terug naar de Randstad. Toen ik na een jaar zwanger raakte, wilde ik minder werken. Het bedrijf zag dat niet zitten, dus ik ben voor mezelf begonnen. Ik bouwde mijn kantoor in een kast en toen mijn kind drie dagen oud was, zat ik mijn eerste hypotheek te regelen. Geweldig! Ik genoot ervan om ondernemer te zijn. Het liefst deed ik hypotheken. Want een hypotheek ga je voor minstens dertig jaar aan. Je kijkt dus ook met klanten dertig jaar vooruit. Ik heb wat afgepraat met al die mensen over hun leven, hun toekomstdromen. Dat vond ik geweldig. Mijn hart lag ook echt bij die mensen. Ik hield van ze. Gunde ze het beste van het beste. Dat mijn hart niet bij het verzekeringsvak lag vond ik wel eens lastig. Soms werd ik daar onzeker van. Moest ik moeite doen om mijn vakkennis op peil te houden.

Ondertussen deed ik nog steeds allerlei cursussen persoonlijke ontwikkeling. En op enig moment ben ik een opleiding aurareading gaan doen. Dan leer je de energie van andere mensen en ook je eigen energie waarnemen. Je leert zien wat wezenlijk is in je leven. Een van de manieren waarmee je energie kunt waarnemen, is kleur. Die techniek heet Aura-Soma. Dat is ontdekt door de Britse Vicky Wall en zij gebruikt daarbij flesjes waarin twee kleuren te zien zijn. Onderin het flesje zie je water met een kleurtje en bovenin gekleurde olie. Ik vond dat bijzonder en wilde die tientallen gekleurde flesjes eens in het echt zien. Ik vond dat wel raar van mijzelf. Ik was toch verzekeringsadviseur? Waarom wilde ik al die spirituele dingen? Nadat ik het boek van Wall gelezen had, was ik eruit. Ik doe het omdat ik er gelukkig van word.

Na het boek ontmoette ik iemand die met de flesjes werkt en voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn moeder een consult cadeau. Ik moest bij die kleurentherapeute vier flesjes kiezen en aan de hand van de acht kleuren gingen we in gesprek. Ik vond het geweldig. En daarna wilde ik er nog veel meer over weten. Zowel mijn man als de buurvrouw zeiden:dan ga je toch die opleiding doen? Maar ja, ik had een verzekeringskantoor. Ging dat wel samen? Mijn man zei: 'Al die andere cursussen heb je toch ook niet gedaan om er je beroep van te maken? Je doet al jaren van alles. Dat doe je toch gewoon voor de lol?' Maar tijdens de opleiding wist ik al snel dat lol alleen niet genoeg was. Ik wilde kleurentherapeut worden. Tegelijk zag ik ook wel dat je van dat vak niet kunt bestaan. Dus ik ging het niet zomaar even doen.Ik heb namelijk altijd mijn eigen brood verdiend. En ik wil ook niet in armoede leven. Maar hypotheken verkopen en kleurentherapie geven, dat ligt te ver uit elkaar. Dat is te veel hoofd en hart. Dat kreeg ik niet samen. Gelukkig kon ik bij een opleidingscentrum managementtrainingen gaan begeleiden. En ook kon ik aan de slag als coach. Omdat ik zo een deel van mijn inkomen kon verdienen, durfde ik de stap te maken om te stoppen met mijn verzekeringsbedrijf en te beginnen als kleurentherapeut. Die combinatie van trainingen en kleurentherapie is mij op het lijf geschreven. Ik ben spiritueel, maar wel met twee voeten op de grond. Het moet wel ergens over gaan.

Het eerste jaar was een tropenjaar, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Ik ben gezonder geworden. Niet meer zo mager als vroeger. Ik zit veel beter in mijn vel. Ik krijg nog steeds wel eens vragen van mensen over financiën, maar dat doe ik niet meer. Echt niet. Niet alleen omdat mijn kennis veroudert, maar ook omdat ik geen zin meer heb om daarover na te denken. Ik wil niet meer uit mijn hoofd leren wat minister Zalm heeft bedacht. Ik wil doen waar ik gelukkig van word. Wat ik wezenlijk vind. Ook al heeft dat misschien geen aanzien, geen status. Puur omdat ik het belangrijk vind.’

Opgetekend door MARLOES ELINGS